بادافره به قلم معصومه ابدالی
پارت صد و بیست و چهارم :
اما... خمیرِ این فاجعه هنوز درحالِ ورز آمدن بود!
با فاصله از ویلایی سیاه که نورِ مصنوعی خریده بود از چراغ‌های پایه بلند و مشکیِ درونِ حیاط و رنگ پخش کرده بود بر سطحِ فیروزه‌ایِ استخری خالی که بالای آن هم خاتون با نگرانیِ قوت گرفته از پریشانی، در مسیری رفت و برگشتی با صندل‌های چوبی‌اش قدم برمی‌داشت و موهای مشکیِ همرنگِ چشمانش که لابه‌لای سیاهیِ امواجشان رگه‌های سفیدی مسئولِ
لطفا صبر کنید...
فرشته
0آخه چرا شاداب هربار میاد با فاجعه روبه رو میشه؟